زیبایی در زمانه‌ی جنگ؛ وقتی قیچی، ابزار همدلی می‌شود

در آینه، چیزی فراتر از ظاهر می‌بینم
یادداشتی از منظرِ یک آرایشگر و داور مسابقات حرفه‌ای
چند دهه است که قیچی در دست دارم؛ چه پشت صندلیِ کار در سالن، چه در جایگاه داوری در مسابقات بین‌المللی. کار ما همواره با «تغییر» گره خورده است؛ تغییر در ظاهر، تغییر در سبک و گاهی تغییر در اعتمادبه‌نفس یک فرد. اما این روزها که سایه‌ی سنگین جنگ بر سرمان چرخ می‌زند، تعریف من از این حرفه تغییر کرده است. دیگر قیچی تنها ابزار کوتاه کردن مو نیست، ابزاری برای حفظ پیوند میان آدم‌هاست.
وقتی مشتری روی صندلی می‌نشیند، دیگر فقط برای رنگ کردن مو یا یک اصلاح ساده نیامده است. من این را در لرزشِ خفیف دستانش، در نگاهی که به آینه خیره می‌ماند و در سکوتِ سنگینی که گاهی میان ما می‌نشیند، حس می‌کنم. او آمده است تا برای یک ساعت، از دنیایِ پر از خبرهای تلخ و اضطرابِ فردایِ نامعلوم فاصله بگیرد. او به «امنیت» نیاز دارد، نه فقط «زیبایی».
در این روزهای سخت، صندلیِ من نه یک ابزارِ کار، که یک «سنگر کوچکِ آرامش» است. به عنوان کسی که سال‌ها در سطوح بالای فنی کار کرده‌ام، با اطمینان می‌گویم: هنرِ واقعیِ یک آرایشگر در این روزها، در تکنیکِ دست‌هایش نیست، بلکه در «هوشِ همدلی» اوست. شنیدنِ صدایِ مضطرب مشتری و صبوری کردن با او، مهم‌تر از هر تخصص فنی است. گاهی یک گفت‌وگوی ساده، یک استکان چای، یا حتی یک سکوتِ پُر از درک، از هر تکنیکِ آرایشی برای او کارسازتر است.
از سوی دیگر، همکاران من در این حرفه، خود نیز درگیر همین تنش‌ها هستند. اما ما به عنوان «خانواده‌یِ زیبایی»، مسئولیت داریم که این فضا را گرم نگه داریم. در مسابقات بین‌المللی، داورها همیشه به دنبال نظم، دقت و خلاقیت هستند. اما اگر امروز بخواهم داوری کنم، بالاترین نمره را به کسی می‌دهم که در میانه این بحران، با انسانیت‌اش، امید را در دلِ مشتریِ خود زنده نگه داشته است.
مشتریِ عزیز، اگر این روزها به آرایشگاه می‌آیی، بدان که ما می‌فهمیم چه بار سنگینی را حمل می‌کنی. هدف ما این است که وقتی از درِ سالن بیرون می‌روی، نه فقط زیباتر، که کمی سبک‌تر و امیدوارتر باشی. ما می‌دانیم که ظاهرِ آراسته، تنها یک نقاب نیست؛ تلاشی است برای ایستادن در برابر ناامیدی، برای اینکه بگوییم «ما هنوز هستیم، هنوز زندگی می‌کنیم و هنوز به فردا باور داریم».
در نهایت، زیبایی در آینه‌یِ آرایشگاه تمام نمی‌شود؛ زیباییِ واقعی، در همین همراهی‌های ساده و همدلی‌های انسانی است که در سخت‌ترین دورانِ تاریخ، ما را کنار هم نگه می‌دارد. ما با هم، این روزها را تاب می‌آوریم؛ چرا که «هنر» در خالص‌ترین شکلِ خود، چیزی جز «تسکینِ دردِ انسان» نیست.

اعظم دهقان
داور بین المللی المپیک جهانی مد و فشن
محقق ، پژوهشگر و هئیت ژوری از میلان ایتالیا
دارنده مدال طلا ژوری از میلان