دسته: مد، هویت و سبک زندگی

پلتفرم‌ها دیگر فقط جایی برای انتشار عکس، ویدئو، خبر یا سرگرمی نیستند. این نگاه، زیادی ساده‌دلانه و کمی هم عقب‌مانده است. پلتفرم امروز فقط محتوا را پخش نمی‌کند؛ رفتار می‌سازد، سلیقه می‌سازد، بدن مطلوب می‌سازد، سبک زندگی را رتبه‌بندی می‌کند و آرام‌آرام به ما می‌گوید چه چیزی ارزش دیده‌شدن دارد و چه چیزی نه.مسئله دقیقاً همین‌جاست.

صدیقه غریبی، پژوهشگر، تحلیلگر رسانه و مدیرمسئول رسانه «جامعه فرهنگ و مد ایران»، در حکمی به عنوان مسئول روابط عمومی و رسانه شبکه تعاون تجارت ایران منصوب شد؛ انتصابی که می‌تواند در صورت عبور از الگوهای سنتی روابط عمومی، به فرصتی برای بازتعریف نقش رسانه در گفتمان تعاون، اقتصاد فرهنگی و ارتباطات اجتماعی بدل شود.

دبیرستان در ظاهر محیطی یکدست است؛ لباس فرم، مقررات مشترک و نظمی که قرار است تفاوت‌ها را کم‌رنگ کند. اما در دل همین یکدستی، نوجوانان با جزئیاتی کوچک از ظاهر خود ــ از مدل کفش و مو تا نحوه پوشیدن لباس فرم ــ پیام‌هایی اجتماعی رد و بدل می‌کنند. آنچه برای بسیاری از بزرگسالان صرفاً «مد» به نظر می‌رسد، در واقع بخشی از فرایند شکل‌گیری هویت اجتماعی و تلاش نوجوانان برای تعریف جایگاه خود در میان همسالان است.

یادداشتی به مناسبت روز کارگر درباره نیروی کارِ پنهان در مد، زیبایی و فرهنگ

در جهانی که مرزهای هویت زیر فشار تکثرها در حال فروپاشی‌اند، ایران هنوز بر محور یک تجربه‌ی مشترک ایستاده است.
ما پیش از هر قوم و مذهب و نگرش، ایرانی هستیم؛ و این «اول بودن»، همان نیروی پنهانی است که جامعه‌ی ایرانی را در دل بحران‌ها نگاه داشته است ــ نه در سایه‌ی سیاست، بلکه در عمق فرهنگ.
ایران تنها یک نام نیست؛ حافظه‌ای جمعی است که در هر دوره، ما را به خود بازمی‌گرداند.

در جهان امروز، تقابل‌ها بیش از آنکه در میدان‌های کلاسیک رخ دهند، در ذهن‌ها، روایت‌ها و ساختارهای اجتماعی شکل می‌گیرند. در چنین شرایطی، قدرت واقعی یک جامعه نه صرفاً در ابزارهای سخت، بلکه در میزان تاب‌آوری ملی و انسجام اجتماعی آن سنجیده می‌شود؛ سرمایه‌ای نامرئی که می‌تواند پیچیده‌ترین فشارها را بی‌اثر کند.

جنگ تنها مرزها را هدف قرار نمی‌دهد؛ بلکه روان جامعه را نیز در معرض فرسایش قرار می‌دهد. در چنین شرایطی، فرهنگ خانواده ایرانی با تکیه بر همدلی، صله‌رحم، حفظ روتین زندگی و مراقبت عاطفی از کودکان و سالمندان، می‌تواند به مهم‌ترین سازوکار تاب‌آوری اجتماعی تبدیل شود و جامعه را از فروپاشی روانی در بحران‌های طولانی مصون نگه دارد.

شعبان، ماه مناسبت‌های بی‌هزینه نیست.
میلادهای این ماه، اگر به تبریک تقلیل داده شوند، تهی می‌شوند.
شعبان، دعوتی است به بازخوانی مسئولیت فرهنگی
در زمانه‌ای که معنا بیش از هر زمان دیگری در معرض فراموشی است.

وقتی حجاب را از بستر فهم فرهنگی‌اش جدا می‌کنیم و آن را صرفاً به فرم و دستورالعمل تقلیل می‌دهیم، پوشش از معنا تهی می‌شود و تبدیل می‌شود به اجبار، اینجاست که باید یک جمله را شفاف بگویم:
**حجاب شکست نخورد؛ فهم حجاب شکست خورد.**

مسئله این نیست که یلدا را دوست داریم یا نه؛ مسئله این است که با آن چه می‌کنیم. این متن یلدا را به‌عنوان یک امکان فرهنگی برای تنظیم فاصله‌ها، توقعات و رابطه‌ها مطرح می‌کند.