دسته: رویدادها و اخبار

رئیس اتحادیه خیاطان تهران در گفت‌وگوی نوروزی با رسانه جامعه، فرهنگ و مد ایران از برنامه‌های حمایتی اتحادیه، نقش صنف در اقتصاد فرهنگی و همراهی جامعه خیاطان با مردم و مدافعان کشور سخن گفت

جنگ تنها مرزها را هدف قرار نمی‌دهد؛ بلکه روان جامعه را نیز در معرض فرسایش قرار می‌دهد. در چنین شرایطی، فرهنگ خانواده ایرانی با تکیه بر همدلی، صله‌رحم، حفظ روتین زندگی و مراقبت عاطفی از کودکان و سالمندان، می‌تواند به مهم‌ترین سازوکار تاب‌آوری اجتماعی تبدیل شود و جامعه را از فروپاشی روانی در بحران‌های طولانی مصون نگه دارد.

ایران را نمی‌توان فقط از روی اعتراض‌های روزمره فهمید؛

همان‌طور که نمی‌توان آن را صرفاً با شعارهای همبستگی توضیح داد.

حقیقت جامعه ایران جایی میان این دو قرار دارد: مردمی که ممکن است ناراضی باشند، اما در لحظه‌های سرنوشت‌ساز کشورشان را تنها نمی‌گذارند.

روزهایی که منطقه زیر سایه تقابل‌های نظامی می‌لرزد، خطرناک‌ترین نبرد نه در آسمان خاورمیانه، بلکه در لایه‌های پنهان ادراک جمعی جریان دارد. جنگی آرام و خزنده که هدف آن تغییر تصویر یک ملت از خود است؛ جنگی برای بازنویسی حافظه، تخریب زبان و مهندسی روایت ایران.

اعتماد عمومی به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های سرمایه اجتماعی، نقشی تعیین‌کننده در پایداری و کارآمدی نظام حکمرانی ایفا می‌کند.

شهدا با عروجشان راه را گشودند تا ایران بماند؛ و امروز ماندن، ساختن، اندیشیدن و حفظ همبستگی، سنگین‌ترین شکل وفاداری به خون شهداست.

در زمانه‌ای که جهان در صدای جنگ و اضطراب تنفس می‌کند، جامعه ایرانی بر شانه کسانی استوار مانده است که کمتر سخن می‌گویند اما بیشتر می‌فهمند. مادران، در سکوت خانه‌ها، نه فقط فرزندان که معنای زیستن را به نسل بعد می‌سپارند. آنان ریشه‌های پنهانی‌اند که در خاک عمیق فرهنگ ایران تنیده‌اند و آتشِ امید را، بی‌هیاهو، زنده نگه می‌دارند.

جامعه‌ای زیر فشار جنگ و اقتصاد، چگونه با آیین نوروز و فرهنگ ایرانی، امید را بازسازی می‌کند.

اکبر صدقی، رئیس اتحادیه صنف خیاطان تهران، طی حکمی صدیقه غریبی، پژوهشگر، منتقد رسانه و نظریه‌پرداز «سواد پوشش» و گفتمان «سوزن طلایی» را به‌عنوان مشاور و مدیر ارتباطات، توانمندسازی و رسانه اتحادیه منصوب کرد.

شعبان، ماه مناسبت‌های بی‌هزینه نیست.
میلادهای این ماه، اگر به تبریک تقلیل داده شوند، تهی می‌شوند.
شعبان، دعوتی است به بازخوانی مسئولیت فرهنگی
در زمانه‌ای که معنا بیش از هر زمان دیگری در معرض فراموشی است.