غرور مرد ایرانی، از شانه های علی «ع» آغاز می شود

*به نام مردی که عدالت را عاشقانه زیست

روز پدر،
روز مرد،
و میلاد امیرالمؤمنین علی(ع)،
روز یادآوری مردانگی‌ای است که
نه در صدا،
که در صبر
نه در قدرت،
که در انصاف
و نه در ادعا،
که در مسئولیت معنا می‌شود.

امروز، نام علی را
نه برای اسطوره‌سازی،
که برای یادآوری یک معیار* بر زبان می‌آوریم؛ معیاری برای مردانی که خسته‌اند نگران‌اند اما هنوز ایستاده‌اند.
علی(ع) به ما آموخت مرد، کسی نیست که هرگز نترسد، بلکه کسی است که با دلِ لرزان باز هم ستون خانه، جامعه و وجدان خویش می‌ماند.
او پدر بود، اما نه فقط برای فرزندانش؛ پدرِ معنا بود برای همه‌ آن‌هایی که بار نان، ناموس، اخلاق و امید را بی‌هیاهو بر شانه می‌برند.
امروز، در سرزمینی که مردانش کم سخن می‌گویند و بسیار تحمل می‌کنند، یاد علی(ع) دعوتی است به آشتی با خویشتن؛ به این باور که نجابت، ضعف نیست و مردانگیِ اخلاقی هنوز بزرگ‌ترین قدرت است.
این روز تبریکِ ظاهری نیست؛ سجده‌ای محترمانه است در برابر مردانی که شاید خسته‌اند اما فرو نریخته‌اند که شاید نگران‌اند اما دست از شرافت نکشیده‌اند.
روز پدر و روز مرد بر همه مردان این سرزمین مبارک که اگر چه کم دیده می‌شوند، اما اگر نباشند چیزی از ایران فرو می‌ریزد.
میلاد علی(ع) مبارک و شرمنده‌ایم اگر هنوز به بلندی مردانگی‌اش نرسیده‌ایم؛ اما ایستاده‌ایم و این خود آغاز راه است.