مد، صورتِ تازه‌ی اندیشیدن است نه صرفاً شیوه‌ی پوشیدن

مد، چکیده‌ی فرهنگ است؛ خلاصه‌ای از آرزوها، اضطراب‌ها و تصورات ما از زیبایی، قدرت و نجابت. جامعه‌ای که مد خود را نمی‌شناسد، در واقع تصویرش از خود را گم کرده است.

امروز مسئله‌ی ما تنها فرم لباس یا ترند بازار نیست؛ مسئله، شیوه‌ی زیستن ماست. وقتی پوشش،ناخودآگاه جمعی نسل‌ها را بازتاب می‌دهد، هر تغییر در لباس، نشانه‌ی تغییر در ذهن جامعه است.

ایران معاصر در مرحله‌ای حساس ایستاده است — میان جهانی‌شدن و درون‌زایی فرهنگی. اگر مد را جدی نگیریم، بازار آن را می‌بلعد و روحش را کالایی می‌کند.اما اگر آن را بفهمیم، به ابزار فرهنگی نیرومندی برای بازتعریف هویت ایرانی در جهان امروز بدل می‌شود. در تفکر فرامد، مد فقط مصرف نیست، بلکه زیرساخت اخلاق زیباشناختی جامعه است.
طراحی، دوخت و مصرف لباس، حلقه‌هایی از زنجیره‌ی فرهنگ‌اند؛ در آن، «زیبایی» دیگر تفنن نیست، بلکه نوعی سواد است: سواد بدن، سواد نگاه و سواد رفتار.جامعه‌ای که این سواد را در خود پرورش دهد، از سطح ظاهر عبور کرده و به بلوغ فرهنگی می‌رسد.چنین جامعه‌ای حتی در نحوه‌ی ایستادن، گفتن، دیدن و حرکت‌کردن، زیبا می‌شود؛ نه از شدت تقلید، بلکه از عمق فهم.

امروز دعوت ما این است:
به جای تقلید از تصویرهای آماده، تصویر تازه‌ی خود را طراحی کنیم.مد ایرانی باید بازتاب این بازسازی باشد — بازتاب جامعه‌ای که با خلاقیت و اخلاق، زیبایی را هم‌زمان می‌فهمد.

مد، اگر درست فهمیده شود، می‌تواند تبدیل به زبان گفت‌وگوی ملی شود؛زبانی که در آن طراح، جامعه‌شناس، هنرمند و شهروند، همگی‌اندیش می‌شوند در یک فرم مشترک: فرم زیستن ایرانی.

صدیقه غریبی – کارشناس مسائل جامعه شناسی فرهنگی