توسط : در روزگاری که هیاهوی ابتذال، زرقوبرقهای توخالی و خبرسازیهای سفارشی، جایگاه «حقیقت» را غصب کردهاند، سخن گفتن از رسالتِ «خبرنگاری» ادعایی سنگین و گاه گزاف است. ما در عصرِ تورمِ اطلاعات و قحطیِ آگاهی زیست میکنیم؛ عصری که در آن، قلمها غالباً به جای شکافتنِ لایههای پنهانِ حقیقت، به ابزاری برای بزک کردنِ واقعیتهای تلخ و بازتولیدِ توهماتِ جمعی تقلیل یافتهاند.
در گسترهی جامعهشناسی و فرهنگ، و به طور خاص در معماریِ پیچیدهی «پازل مد»، پوشش و سبک زندگی هرگز صرفاً یک انتخابِ زیباییشناسانه نبوده است. مد، میدانِ نبردِ نشانهها، اقتصاد، و هژمونیهای پنهان است. در این میان، خبرنگارِ واقعیِ حوزه فرهنگ و مد، میرزابنویسِ بنگاههای تجاری و روابطعمومیها نیست؛ او جراحی است که با نگاهی «فرامدی» (Meta-Fashion) و قلمی نافذ، کالبدِ این جامعهی نمایشی را میشکافد تا جریانهای قدرت و خطوطِ نامرئیِ سلطهی فرهنگی را عیان سازد.
امروز، بیش از هر زمان دیگری به خبرنگارانی نیازمندیم که در برابر وسوسهی سطحینگری مقاومت کنند؛ تحلیلگرانی که با عینکِ شکاکیتِ علمی، پدیدههای فرهنگی را نقد کرده و از پسِ نقابهای خوشرنگِ رسانهای، واقعیتِ عریانِ جامعه را روایت کنند.
روز خبرنگار را نه به راویانِ اخبارِ روزمره و تکراری، بلکه به آن معدود اندیشمندان، جستوجوگران و بیدارانِ عرصه رسانه تبریک میگویم؛ آنان که هنوز قلمشان را به بهای ناچیزِ مقبولیتِ عامه نفروختهاند و در مسیرِ آگاهیبخشی و ارتقای سوادِ فرهنگیِ جامعه، خستگیناپذیر میجنگند.
صدیقه غریبی پژوهشگر ، تحلیلگر رسانه و مدیر مسئول رسانه جامعه فرهنگ و مد ایران (مد ما ایران)
